Het album wordt ten doop gehouden tijdens de Stripdagen in het Vlaamse Kalmthout, waar de familie geboren is: Suske & Wiske, Lambik, Tante Sidonia, Jerom, Professor Barabas en Krimson. Vertrouwde figuren in heel veel Vlaamse en Nederlandse huiskamers. Vier keer per jaar verkoopt Uitgeverij Standaard te Antwerpen 300.000 albums uit deze reeks en dus mag je de tekenaars Willy Vandersteen (1913-1990), opgevolgd door Paul Geerts en Marc Verhaegen, met een gerust hart grossiers in grappen en grollen noemen.
Wie met Suske & Wiske in aanraking komt, wordt al snel bevangen door een geheimzinnige alliteratiedwang. Zo vind je op de website van de Fameuze Fanclub de rubrieken Lollige Links, Prettige Prijsvraag, Gave Galerij en Nuttige Nieuwtjes. Dat gedoe met die repeterende kapitalen is begonnen met het album ‘De Kleppende Klipper’ uit 1955 en nooit meer opgehouden. Tenminste, voor Nederlandstaligen. ‘De Nerveuze Nerviërs’ zijn nog wel te verfransen (‘Les Nerviens Nerveux’), maar niet meer te vergrieksen (‘Romaike Legeona’). En dat gaat ten koste van die typisch Vlaamse gezelligheid, waar de serie het juist van moet hebben. ‘Suske en Wiske’ voert in Vlaanderen de ranglijst aan, al is het bepaald niet de enige langlopende familiestrip. Je hebt ‘Kiekeboe’ van Merho (105 delen), ‘Nero’ van Marc Sleen (163 delen) en ‘Jommeke van’ Jef Nys (228 delen).
Daar steekt de Brusselse ‘Kuifje’ met zijn 24 delen wat bleekjes bij af, maar Hergé heeft iets wat Vandersteen niet heeft: salonfähigkeit! In weldenkende kringen is het een sport om klassieke Kuifje-scènes in de herinnering te brengen (‘Ha! Een fles Bourgogne!’) en de documentatiezucht van Hergé te prijzen. Met Kuifje kun je oud worden, maar Suske & Wiske blijft voor de jeugd. Waarom?
Jean-Marc van Tol, tekenaar van ‘Fokke & Sukke’, weet nog precies in welk jaar hij zijn eerste stripboek las: 1973. Het was ‘De Witte Uil’, een vroege Suske en Wiske. “Dat leeft nog steeds in mijn persoonlijke striphistorie, al zien de lezers van Fokke & Sukke dat niet. Bij Vandersteen kon je helemaal in het avontuur gaan. Als je wat ouder wordt ontdek je Kuifje en merk je dat het nog beter kan. Bij Suske en Wiske kunnen de verhalen alle kanten op, je merkt dat het eigenlijk een krantenstrip is. Er zijn rare plotwendingen en aan het eind wordt het verhaal weer rechtgebreid met Jerommeke als deus ex machina. Bij Kuifje is veel meer over het verhaal nagedacht. Kuifje is volwassener, de vijanden zijn niet alleen maar slecht, zoals Krimson. Rastapopoulos heeft ook nog een menselijke kant. Maar Vandersteen was gewoon een verhalenverteller, terwijl Hergé graag serieus werd genomen in de kunstwereld en met Andy Warhol op de foto ging. Een groot verschil is ook: na de dood van Hergé kwamen er geen nieuwe Kuifje-delen meer, terwijl Vandersteen al bij leven zijn characters overdroeg aan een studio. Een studio moet economisch verantwoord draaien en zal makkelijker concessies doen aan de eisen van doelgroep. Het wordt een vlak product en de mensen kijken daar doorheen.”
In februari bleek de wereld van Suske en Wiske minder gezellig dan gedacht, toen tekenaar Marc Verhaegen op staande voet werd ontslagen. Hij wilde een album maken over het Joodse meisje Sulamith Schiff, van wie Suske en Wiske ontdekken dat ze in 1942 is gedeporteerd en in een concentratiekamp is omgekomen. Studio Vandersteen vond dit ongepast, hoewel Verhaegen verwees naar het succes van ‘De Ontdekking’ in Nederland, waar ook honderdduizenden albums van zijn verkocht. Toen Jean-Marc van Tol hoorde dat de ontslagen Verhaegen een kant-en-klaar concept had voor een Auschwitz-strip, bracht hij hem in contact met de hoofdredacteur van Kidsweek, een kinderkrant waarvoor hijzelf de sprookjesstrip ‘Kort & Triest’ tekent. Die lobby was susccesvol. Op 6 mei, een dag na onze herdenkingen, begon daar de voorpublicatie van ‘Tobias Schiff’. Een boze Marc Verhaegen zei eerder: “Dit jaar vieren we zestig jaar bevrijding. Maar kennelijk is men in België nog niet aan toe aan het op een serieuze manier behandelen van de Tweede Wereldoorlog.”
Voor strips over de Holocaust, zie ook: ' Maus' van Art Spiegelman en 'Auschwitz' van Pascal Croci.
