Billie Turf
Gemene docenten, zielige leerlingen: met die simpele ingrediënten zijn talloze pagina’s humorstrip gevuld. In 1963 verscheen het eerste Nederlandse album van ‘Billie Turf, het dikste studentje in de wereld’. Tien jaar daarvoor was in Engeland al het boek ‘Billy Bunter’s Own’ verschenen, getekend en geschreven door Frank Richards. De avonturen van de dikkerd met het schooluniform verschenen onder meer in het weekblad ‘Sjors’ en draaiden geheel om Billie’s eeuwige strijd met de magere Meester Kwel. Billie had ook een vette tweelingzus, Bessie Turf, en haar plaaggeest heette Juffrouw Schimmel. Billie en Bessie dachten maar aan één ding en dat was taartjes eten, een illegale bezigheid die steevast werd afgestraft met zweepslagen. Binnen het Britse kostschoolsysteem was dit alles toegestaan, maar achteraf gezien kun je de Billie & Bessie Turf-strips gerust tot de cultureel minst correcte beeldverhalen aller tijden rekenen. De albums werden uitgegeven door Oberon en de Big Balloon.
Beeldmateriaal van Billie Turf is hier te vinden in de comiclopedia van Lambiek
Het mooiste vak van de wereld
In 1990 begon Peter de Wit, bekend van Sigmund in De Volkskrant, aan een strip voor het Magazine voor Basisvorming (later ‘Van 12 tot 18’), getiteld ‘Het mooiste vak van de wereld’, over de belevenissen van Meneer Frans. De website Stripster schreef erover: “Frans is leraar, en zowel in zijn vak, als in het leven in het algemeen, totaal mislukt. Frans kan geen orde houden, Frans kan geen vriendinnetje krijgen, Frans is de schande van de school en de speelbal van zijn leerlingen. Kortom: Frans is akelig menselijk voor een strippersonage. En kennelijk zo confronterend, dat middelbare-schoolleraren helemaal niet verguld waren van de belevenissen van deze loser in 'hun' tijdschrift Magazine voor Basisvorming. Tja, opbeurende kost is 'Het mooiste vak ter wereld' niet, maar wel een treffend voorbeeld van de stelling dat achter de hardste lach een diepe tragedie schuilgaat. 'Het mooiste vak ter wereld' is even pijnlijk als ontroerend als leuk, en daardoor misschien wel het allerbeste wat er ooit uit Peter de Wit's pen is komen vloeien.” De bundeling van de gagstrips werd in 1999 uitgegeven door Bert Meppelink.
Beeldmateriaal is hier te vinden op Stripster
Dokus
“Ik laat me door niemand mijn gedrag dicteren!” is een onheilspellend citaat uit de mond van ‘Dokus, de leerling’, puberale hoofdrolspeler in de alweer (bijna) tien albums tellende reeks van Le Lombard, getekend door Godi en geschreven door Zidrou. De bijnamen van Dokus zijn Superluilak, Meesterspieker, Fautenkampioen, Lijntrekker. Meneer Peeters is de onderwijzer die deze etterbak in het gareel tracht te houden, en het spanningsveld tussen de twee schijnt het publiek te amuseren. Sinds 1992 verschijnt ‘Dokus, de leerling” in het tijdschrijft Zonneland, in een oplage van 120.000 exemplaren, en de antiheld figureert in diverse schooltijdschriften van het European Language Institute. Zo kan hij zijn treiterstreken ook uithalen in het Spaans, Italiaans, Duits, Portugees, Indonesisch, Chinees en Egyptisch. Toch is Dokus nog tamelijk onbekend in Nederland.
De links op een rij:
